Mannen kjem tilbake til NordNoreg etter tretti
år borte, med ein mappe frå oljedirektoratet som
ikkje lenger finst. Han er ikkje lenger
registrert i folkeregisteret, men har framleis
tilgang til gamle feltprotokollar – ein feil i
systemet som lukkar seg bak han når han reiser
nordover.
Fremtid har endra verda ved at havnivået stig,
og oljeplattformer flyt, bygd på automatisk
stabiliserte basar som druknar om dei mistar
samband. Statene eig ikkje meir enn kystlinja;
det internasjonale havområdet er styrt av
autonome energikonsern der norske offentlege
institusjonar berre er kontraktspartar. Olje
blir ikkje pumpa – den vert «skrapa» opp av
sjøbotnar i israndsonen ved hjelp av AIstyrte
armrør, utan menneskeleg overvakning.
Han landar på ein død plattform, registrert som
nedlagd i 1987. Der finn han levninger: ei
barnehatt med namnebrett, ein nedfrosen hund, og
eit bilde av seg sjølv frå 1973, teken på same
plass. Han var her aldri – men kroppen hans var.
Etterforskaren var barn då, sendt nordover i
rammen av eit hemmeleg statsprosjekt der barn
blei brukt som biologiske nøklar til å aktivere
kontrollsystema, sidan AIane nekta å godkjenne
vaksne brukarar med historikk frå
okkupasjonstida.
Oljeindustrien har vorte ein lukka sirkel: berre
dei med genetisk samsvar til originalpersonane
kan starte produksjon. Systema kallar det
«slektsgjenkjenning». Når ein arbeidar dør, må
ein slektning erstatte han – elles stansar olja.
Ingen ny teknologi kan omgå dette, fordi
kontrollkodene er knytte til mitokondrieDNA frå
mødrene i arbeidarkoloniene. Industrien har
danna sine eigne generasjonskoloniar, halvt
skjulte, på småøyar utanfor Lofoten.
Han blir stoppa av ein eldre kvinne på ein annan
plattform. Ho kjenner att auga hans. Ho seier
ingenting, men opnar ein dekkdør. Der inne ligg
ho nettopp døydde bror til han, naken, med opna
hals. Ein slange frå maskineriet går inn i
munnen hans. Kroppen vart bruka for siste gong
timen før mann kom. Maskina trengde siste
slektsdroppe for å starte ein ny bølge.
Gjenforening skjer ikkje mellom levande. Det
skjer mellom kroppar og system. Mannen legg seg
i maskinens seng. Ho lukkar auga. Slaglyden frå
røyr under sjøbotnen tek til igjen – fyrste gong
på tjue år.
Rå tone er ikkje vald – den vert tvungen fram.
Ingen heider seg. Ingen taler. Snø faller
tettare. Plattforma aktiverer automatisk
navigasjon og flyt mot nordaust, inn i fast is.
Mannen er no ein del av verdsordenen, ikkje
motstandaren.
Verda har endra seg: statar har mista makta til
biologiske krav. Olja flyt berre når slekta
betalar. Den eine lova bite: ingen kan jobbe
utan slektsprøve. Den andre: døde kroppar kan
nyttast inntil DNAtapet overstig 40 %.
Plattforma forsvinn på radaren. I Tromsø får
kommunen melding om at straumen er tilbake.
Ingen spør kvifor.
